W świecie kwantowym

   W świecie kwantowym żyły sobie elektrony. Były one zarówno dorosłe, jak i w wieku dziecięcym.  Miejscem ich zamieszkania były miasta zwane atomami. W atomach były dzielnice, zwane powłokami i domki zwane podpowłokami. Zwykle elektrony się nie lubiły, odpychały się od siebie, bo wierzyły w dziwne fizyczne przekonanie, że przeciwieństwa się przyciągają, więc nawet nie próbowały łączyć się w pary z sąsiadami. Do obiektu ich westchnień należały raczej protony.

   W mieście Chlor dwa protony poczuły powołanie i postanowiły udać się do seminarium. Później wyjechali nawracać antyprotony i słuch po nich zaginął. Parę lat później wiadome było, że antyproton to antymateria, która w połączeniu z protonem robi wielkie BUM! Ale, ale… Skoro dwa protony sobie uciekły, to znaczy, że brakuje pary dla dwóch elektronów.

    Pan Elektron i pani Elektronowa mieszkali w jednym domku. W świecie kwantowym, tylko jeden elektron może mieszkać w jednym pokoju, a że w domku są dwa pokoje, to choćby podanie sobie ręki jest niemożliwe. Zakaz Pauliego jednak nie zabił prawdziwej miłości tych dwóch jednoimiennych ładunków płci przeciwnej. Elektron i Elektronowa porozumiewali się poprzez okienko wybudowane między pokojami. Ich miłość była naprawdę dziwna – kto widział dwoje zakochanych ludzi, którzy nie chodzą za rękę na spacery, nie przytulają się? Nikt tego nie widział, bo to nie istnieje, a jednak coś takiego istnieje. Pauli, wielki fizyk, antyromantyk, nie przewidział tego, że elektrony mogą mieć uczucia.

   Pewnego dnia pan Elektron zawołał panią Elektronową

-Elektrusiu, kochanie, mogłabyś wyjrzeć przez okienko?

Ta w odpowiedzi szybko pobiegła do miejsca ich długich rozmów i ujrzała swojego ukochanego klęczącego z pierścionkiem w ręce

-Czy zostaniesz moją żoną? – spytał, a z oczy Elektronowej popłynęły naładowane ujemnie mini ładunki, zwane potocznie łzami

-Tak, Elektronie, zostanę twoją żoną! – krzyknęła uradowana i, gdyby nie fakt, że mogłaby zniszczyć cały system kwantowy, rzuciłaby się w ramiona swojego narzeczonego.

   Elektron rzucił przez okno pierścionek, jego wybranka go podniosła i założyła na palec. Pół roku później odbył się ich ślub. Ich rodzin nie mogło być na tej uroczystości, ponieważ ZNOWU antyromantyk (lub fizyk, jak kto woli) Pauli, nie przewidział tego, że elektrony mogą pałać do siebie sympatią.  W każdym bądź razie – ich ślub był transmitowany w kwantowej telewizji, aby każdy elektron mógł zobaczyć, że trzeba walczyć o miłość mimo przeciwności losu oraz, że może istnieć para, która nie trzyma się za ręce.

   Rok po ślubie pani Elektronowa zapytała się pana Elektrona

-Wiem, że to niemożliwe, ale chciałabym mieć takie dzieciaczka, małego elektronka, który by chodził w pokoju obok. Nie martw się, kochanie, na pewno coś wymyślimy.

   Jak elektron obiecał, tak zrobił. Nie mógł wyjść na ulice, więc gdy jego małżonka zasnęła, zaczął modlić się do Boga

-Boże, daj mojej zonie dziecko, tak, by w końcu była szczęśliwa! O nic innego Cię nie proszę! – mówił z ujemnie naładowanymi łzami w oczach. Wtem stało się cos dziwnego:

-Nie martw się, sługo dobry – przemówił Bóg – dam twojej żonie dziecko, jeżeli zgodzisz się opuścić świat kwantowy, bo wiesz, że wasz potomek musiałby mieć taki sam stan kwantowy jak ty albo twoja zona, a to, według Pauliego, jest niemożliwe.

-Tak, Boże Miłosierny! Opuszczę świat kwantowy, byleby moja żona była szczęśliwa!

   Wtedy Bóg przestał mówić. Gdy żona następnego dnia obudziła się, ze zdziwieniem stwierdziła, że ma większy brzuch.

-Elektronku, chyba będziemy mieć dziecko! Niemożliwe stało się możliwe, Bóg zesłał nam potomka! – powiedziała uRADowana

-To wspaniale! – cieszył się razem z nią Elektron, lecz wewnętrznie bardzo cierpiał.

   W końcu, któregoś dnia, pani Eletronowa poczuła, że mały elektronek chce dostać się do świata kwantowego w jak najszybszym tempie. Mąż Elektronowej, mimo że był w drugim pokoju, patrzał się na szczęśliwą prawie matkę. Ostatnim widokiem, który ujrzały jego oczy zapełnione łzami, była szczęśliwa matka z dzieckiem. Sekundę później zniknął ze świata kwantowego, dziecko zostało przeniesione do drugiego pokoju, a pani Elektronowa zaczęła płakać. Z jednej strony była szczęśliwa, ale z drugiej zabrano jej ukochanego męża.

  Nigdy nie zaznała prawdziwego szczęścia, podobnie jak ogromnego smutku. Wielki fizyk, antyromantyk, Pauli, nie przewidział tego, że elektrony płci przeciwnej mogą chcieć poświęcić się całkowicie dla danego elektronu, a przed wszystkim MIEĆ UCZUCIA. Tak więc trwała w tych dwóch skrajnych emocjach do momentu, gdy świat kwantowy, podobnie jak każdy inny, rozpadł się. 

***

Dziwne to, nie wiem czemu to publikuje. w każdym razie - można przenieść elementy chemii kwantowej na opowiadanie? Można. ;p czyli Florence, jej zryta bania po rolkach z kumpelą, niezdrowe zamiłowanie do chemii, siedzenie na kółku z chemii z Karoliną, wiosna i ogóle - wielki optymizm!